Dochters van moeders

Vrouwen. Dochters van moeders.
Moeders. Zelf dochters van moeders.
Moeders van moeders die zelf dochters kregen.

Moeders dragen hun kinderen onder hun hart. Het hart dat symbool staat voor liefde. Voor geven. Voor onbaatzuchtigheid. Voor alles wat goed en puur is.

Ik kom met veel vrouwen in aanraking. En het valt me de laatste jaren op dat er zoveel dochters zijn die een groot stuk pijn meedragen door dat wat hun moeder tegen ze heeft gezegd of heeft behandeld. Al dan niet uitgesproken. Boodschappen kunnen namelijk ook heel goed non-verbaal doorgegeven worden en juist vrouwen pikken dit haarscherp op. Een blik die meer zegt dan woorden. Een zucht als teken van teleurstelling van de moeder richting de dochter. Woorden als; ‘Nee, ik wil haar niet aan de telefoon,’ als de dochter belt. Zich verbazen over de liefde van een man voor hun dochter omdat ‘je in de puberteit zo’n kreng was’.
Hoe is het toch mogelijk dat moeders zo’n pijn kunnen veroorzaken, uitgerekend bij hun dochters?
En de dochter? Ze geeft. En geeft. En geeft. Omdat dochters juist van de ouder met dezelfde sekse bevestiging nodig heeft voor haar identiteit en wil horen dat haar moeder van haar houdt. Altijd. Ondanks alles. Hoe oud ze ook is.

Ik weet inmiddels wel hoe het komt waardoor moeders zich zo gedragen. Dit gaat vaak over hun eigen pijn en behoeftes die in het verleden niet vervuld zijn. En via de dochter willen ze (onbewust!) alsnog de bevestiging, aandacht of wat dan ook ontvangen die hun eigen moeder ze niet kon geven. Is dit eerlijk? Nee, natuurlijk niet. Maar dit is wel hoe dit soort processen in elkaar zitten.

Maar wat zie ik ook? Ik zie de laatste jaren een golfbeweging op gang komen van de dochters. Dochters die de pijn en de gevolgen van afwijzing van hun moeders ten diepste ervaren en dit niet langer weg willen stoppen. Dochters die ernaar snakken om werkelijk gezien te worden zoals ze zijn: uniek en mooi. Deze dochters zoeken steun bij andere dochters.
En kijk! De dochters van nu leren praten over hun moeders en onbewuste processen die in de generaties vergroeid zijn. En op deze manier zijn ze baanbrekend bezig. Ze troosten elkaar. Bemoedigen waar nodig. Zien elkaars talenten. Slaan armen om elkaar heen. Bieden schouders voor steun. En zakdoeken voor de tranen.
Door te praten kan de pijn uitgesproken worden en alleen dan kan er ruimte komen om te helen. Om de wonden in haar hart lucht te geven, liefde te geven om te genezen.
En wanneer deze wonden de kans krijgen om te genezen, hoeven deze dochters hun verlangen en bevestiging niet langer te projecteren op hun eigen dochters.

Dochters van moeders, soms moet je jezelf geven wat je moeder je niet kon geven. Omdat je het waard bent.

 

Advertenties

7 gedachtes over “Dochters van moeders

  1. Wat mooi .. want zo is het.
    Steeds loop je er tegen aan.
    Maar klopt we hebben het in eigen hand ..
    Maar soms hebben we een arm om ons heen nodig…
    Als het ons allemaal een beetje (te) veel is geworden
    .Mooi en duidelijk zo
    Dank je wel

    Like

  2. Mee eens. Maar dat weet je al.
    Ik ben al jaren bezig dat patroon te doorbreken. Met vallen en opstaan. En recentelijk maar weer eens opgestaan. Nu voorgoed hoop ik. Ik heb er klaar mee, te lijden omdat zij geleden heeft. Ooit.
    Mooi geschreven ❤

    Like

Reacties zijn welkom!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s