7 Jaar

Soms hoor en leer ik dingen waarbij ik merk dat ik die kennis ook weer op andere gebieden toe kan passen. Zo hoorde ik vorige week op een symposium die over seksueel misbruik handelde dat het 7 jaar duurt voordat iedere cel in je lichaam zich vernieuwd heeft.
Diepe emoties kunnen je tot in het diepst van je ziel raken en ik geloof echt dat de energie van die emoties zich in iedere cel van je lichaam kunnen vasthechten. Dat betekent dan dat bij heftige dingen die er in je leven gebeurd zijn of je overkomen het niet zo vreemd is dat het jaren kan duren voordat je lijf weer wat tot rust is gekomen. En daarmee wil ik niet zeggen dat bij een slachtoffer van misbruik na 7 jaar alle problemen opgelost zijn, want vaak begint het dan pas.

Afgelopen zomer was het 7 jaar geleden dat m’n vader overleed. Dit jaar was ik voor het eerst niet totaal uit m’n doen in de weken voor zijn sterfdatum en op zijn sterfdatum zelf. De jaren ervoor was dit wel het geval: halverwege juni overviel me een vaag gevoel van ongrijpbare onrust die dan tegen de tijd dat het 1 juli was z’n top bereikte en iedere vezel in m’n lijf de pijn en het verdriet van die dag in 2008 weer voelde. Dit jaar was ik een beetje verbaasd dat het voor mijn gevoel zo reuze meeviel. Leek het er dan werkelijk op dat het zou gaan wennen?
Gisteren viel plots het kwartje: in die 7 jaar heeft iedere cel zich in m’n lichaam kunnen vernieuwen en kan ik oprecht zeggen: het went dus.

Maar goed. Inmiddels komt sinds een week die vage onrust en het zoeken naar iets wat er niet meer is, weer als opkomende vloed over me heen. De 1e sterfdag van m’n moeder nadert. Gisteren was het een jaar geleden dat ik voor het laatst bij haar was. Net voor de grote operatie van onze dochter waardoor ik daarna ook niet meer kon gaan.
De komende weken, als iedereen uitkijkt naar 5 december, wandel ik op die dag af als de dag waarop we afscheid namen van m’n moeder. En als ik diep van binnen woorden geef aan wat ik werkelijk voel, stromen de tranen nog harder dan toen die dag. Ook omdat ik weet hoe heftig rouw kan zijn en ik er (als ik soms eerlijk ben) er niet op zit te wachten om me weer zo diep verdrietig te voelen. (Leerpuntje: lief(ver) voor mezelf zijn deze weken.)
Ik besef dat er nog zoveel cellen in m’n lichaam zijn die dat verdriet nog in zich meedragen en dat ik mezelf tekort zou doen als ik er nu al ‘overheen’ zou moeten zijn. Het lichaam slaat herinneringen op. Ook deze herinneringen. En dan kan ik hulpverlener zijn of niet: zo werkt het nu eenmaal. Ook bij mij. Ook in mij.

Ik rouw. En op dit moment wandel ik voor het eerst naar de 1e sterfdag van m’n moeder.
Met alles wat erbij hoort.

Advertenties

10 gedachtes over “7 Jaar

    1. …of gewoon weer even bellen. Dat miste ik dit weekend ook weer. Gewoon even blij laten weten hoe het gaat en wat er de afgelopen tijd aan mooie dingen gebeurd zijn…

      Like

  1. Ik geloof in die zeven jaar
    Kijk naar kleine kinderen Dan begint het tandenwisselen…
    Dat missen he ,
    Het blijft zo heftig
    De eerste jaren ..
    En wat zus zegt is ook zo waar Je bent niemands kind meer.
    Het verdriet blijft
    Maar gelukkig gaat de harde rand eraf.
    Wees lief voor jezelf en laat stromen je verdriet.
    Sterkte 💜

    Liked by 1 persoon

  2. Denk dat het wel klopt. Ik merk ook dat ik nu, ineens, wél de stap durfde te nemen van het opvragen van de tussenstand van de schuld gemaakt door mijn ex. Na, jawel, 7 jaar.
    Sterkte jij de aankomende periode. *dikke kus*

    Liked by 1 persoon

  3. Sterkte! En inderdaad; lief zijn voor jezelf! We vinden dat vooral voor anderen altijd erg belangrijk. Maar voor jou geldt dat net zo goed.
    Mij helpt het soms om te denken dat ik zo diep verdriet kan hebben omdat ik zo heb liefgehad. De betekenis van de relatie die je had met je moeder is zo groot, dat het verdriet dat ook is.

    En die 7 jaar. Ik voel ‘m wel. Toch is mijn Joris (nu 7 jaar) juist nu wanhopig verdrietig om het verlies van zijn vader. Dat heeft uiteraard ook met zijn ontwikkeling te maken, hij begrijpt nu meer. Dat wat hij toen meemaakte en in zijn lijf is opgeslagen heeft hij nu na 7 jaar de woorden voor. Hmmm misschien dus juist wel die 7 jaar, het komt nu aan de oppervlakte.

    Like

  4. ik zit er midden in, 4,5 jaar nu dat mijn lieve, sterke en heel erg zieke moeder overleed, zou het echt over 2,5 jaar beter gaan? ik hoop het! Jammer dat de meeste mensen om je heen (helaas inclusief mijn vader) al na een jaar zeggen dat het nu wel genoeg is met het rouwen.

    Like

  5. Ik weet het, van die zeven jaar… Maar sommige dingen zijn in 7 jaar niet uit te vagen. Heel erge dingen… Aan de andere kant heelt tijd ook veel wonden. Sommige wonden worden onzichtbaar. Sommige genezen mooi, maar met een zichtbaarheid. En heel soms zijn er wonden die maar niet lijken te helen. Die blijven pijn doen. Met koude, bij hitte, als je eraan komt of als iemand er hardhandig overheen gaat.
    Sterkte de komende tijd en… tot volgende week?! Xx

    Like

    1. Je hebt helemaal gelijk, maar wanneer het over ‘gewone’ rouw gaat, het bij mij kennelijk nu, na 7 jaar wat beter gaat. Ik denk dat jij grotere trauma’s bedoelt en gelukkig weet ik dan nog een goed adres voor hulp.. 😊
      En ja, gráág tot volgende week!

      Like

Reacties zijn welkom!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s