7 Jaar

Soms hoor en leer ik dingen waarbij ik merk dat ik die kennis ook weer op andere gebieden toe kan passen. Zo hoorde ik vorige week op een symposium die over seksueel misbruik handelde dat het 7 jaar duurt voordat iedere cel in je lichaam zich vernieuwd heeft.
Diepe emoties kunnen je tot in het diepst van je ziel raken en ik geloof echt dat de energie van die emoties zich in iedere cel van je lichaam kunnen vasthechten. Dat betekent dan dat bij heftige dingen die er in je leven gebeurd zijn of je overkomen het niet zo vreemd is dat het jaren kan duren voordat je lijf weer wat tot rust is gekomen. En daarmee wil ik niet zeggen dat bij een slachtoffer van misbruik na 7 jaar alle problemen opgelost zijn, want vaak begint het dan pas.

Afgelopen zomer was het 7 jaar geleden dat m’n vader overleed. Dit jaar was ik voor het eerst niet totaal uit m’n doen in de weken voor zijn sterfdatum en op zijn sterfdatum zelf. De jaren ervoor was dit wel het geval: halverwege juni overviel me een vaag gevoel van ongrijpbare onrust die dan tegen de tijd dat het 1 juli was z’n top bereikte en iedere vezel in m’n lijf de pijn en het verdriet van die dag in 2008 weer voelde. Dit jaar was ik een beetje verbaasd dat het voor mijn gevoel zo reuze meeviel. Leek het er dan werkelijk op dat het zou gaan wennen?
Gisteren viel plots het kwartje: in die 7 jaar heeft iedere cel zich in m’n lichaam kunnen vernieuwen en kan ik oprecht zeggen: het went dus.

Maar goed. Inmiddels komt sinds een week die vage onrust en het zoeken naar iets wat er niet meer is, weer als opkomende vloed over me heen. De 1e sterfdag van m’n moeder nadert. Gisteren was het een jaar geleden dat ik voor het laatst bij haar was. Net voor de grote operatie van onze dochter waardoor ik daarna ook niet meer kon gaan.
De komende weken, als iedereen uitkijkt naar 5 december, wandel ik op die dag af als de dag waarop we afscheid namen van m’n moeder. En als ik diep van binnen woorden geef aan wat ik werkelijk voel, stromen de tranen nog harder dan toen die dag. Ook omdat ik weet hoe heftig rouw kan zijn en ik er (als ik soms eerlijk ben) er niet op zit te wachten om me weer zo diep verdrietig te voelen. (Leerpuntje: lief(ver) voor mezelf zijn deze weken.)
Ik besef dat er nog zoveel cellen in m’n lichaam zijn die dat verdriet nog in zich meedragen en dat ik mezelf tekort zou doen als ik er nu al ‘overheen’ zou moeten zijn. Het lichaam slaat herinneringen op. Ook deze herinneringen. En dan kan ik hulpverlener zijn of niet: zo werkt het nu eenmaal. Ook bij mij. Ook in mij.

Ik rouw. En op dit moment wandel ik voor het eerst naar de 1e sterfdag van m’n moeder.
Met alles wat erbij hoort.