Uitslag

In het verlengde van mijn blogje op m’n werkgerelateerde blog, is het nu kennelijk dus niet de tijd om al te flink te hoeven zijn. Dat gevoel had ik maandagmiddag namelijk nog wel toen ik, net nadat een cliënt weg was, het appje van m’n zoon las: ‘Kan ik je bellen?’
Hij belde.

En toen veranderde ons leven voorgoed.

 

Ik merk dat ik nu geen idee heb hoe ik het volgende moet omschrijven omdat er zo veel, zo diep ervaren en gevoeld wordt. Ik ga het maar klinisch opsommen dus.
De zoon heeft kwaadaardige huidkanker. Maar: hij heeft ook nog eens een hele zeldzame vorm waar er wereldwijd maar 1000 gevallen van bekend zijn. Het heet ‘zweet.klier.huidkanker’.  Google je op dit woord, dan zul je niets vinden omdat het zo zeldzaam is en er in Nederland nog geen eenduidige naam door de artsen aan gegeven is (daarom ook mijn puntjes tussen de naam.) De Latijnse naam ga ik hier dus niet noemen, puur omdat ik niet wil dat de wereld, al googlelend op mijn blog terecht komt. Ik ben wel blond, en sinds maandag vreselijk verdrietig, maar niet gek.

Het gaat om een tumor die ontstaat in een zweetklier, meestal op het hoofd en in de meeste gevallen bij oude mensen. Mijn zoon is 25.
Dus: deze soort kanker is erg zeldzaam en in die zeldzaamheid is mijn zoon weer zeldzaam omdat ie nog zo jong is.
Hoe onzeker wil je het hebben?

Hij is gisteren in het MDO besproken en door mijn vorige baan als medisch secretaressen weet ik dat daar alleen de zware gevallen in besproken worden waarbij de arts nog niet precies weet wat de beste behandeling is. Hij weet al wel dat de behandeling overgenomen zal gaan worden door het LUMC en daar zal hij ook geopereerd worden en zal tijdens de ok al het weefsel door de patholoog anatoom gecontroleerd worden. Om er dan al zeker van te zijn dat de snijranden schoon zijn. Maar goed: we weten dus niet wanneer hij naar het LUMC kan, we weten niet wanneer hij geopereerd wordt en we weten, behalve deze uitslag, nog helemaal niets.
Ja, dat het een uiterst zeldzame vorm van kanker is en er bij ouderen beroerd uit ziet.
De arts zei tegen de zoon: je wordt volgende week weer gebeld, maar daar kwam toch iets van mijn karakter in die altijd aardige en vriendelijke zoon naar boven want hij antwoordde dat hij deze week al iets wil horen. Morgen belt hij zelf, als hij vandaag niets hoort.

En nu?
Geen idee dus nog, behalve dat wat ik al schreef. We verkeren in een zee van onwetendheid en er zijn talloze vragen die gesteld gaan worden als we tegenover de eerst volgende arts zitten. ‘We’ ja, want ik ga natuurlijk mee. Al moet ik er mijn cliënten voor om zetten in m’n agenda, dit gaat mijn zoon niet alleen doen.
Vrijdagavond komt hij even deze kant op en kan ik hem in zijn ogen kijken.
En vasthouden.

Heel lang vasthouden.

 

 

Posted in Jet

Spiegelen

Gisteren sprak ik een vriendin en vanmorgen kwam er een kennis op de koffie. En vanuit fatsoen komt dan de vraag ‘hoe is het met je?’, langs.
Tja, dat is nogal een dingetje, die vraag. Helemaal als mensen verwachten dat ik ga vertellen hoe fijn, ver en bruin m’n vakantie was (dat was het nl niet) terwijl er op dat moment gewacht wordt op een PA uitslag die me vertelt of m’n kind kanker heeft of niet. Dus dan haal ik diep adem en probeer tussen neus en lippen door te vermelden wat er aan de hand is. De meeste reactie die ik dan zie is een verschrikt gebaar van handen die voor monden geslagen worden. En het zijn juist die schrik reacties die me raken. Heel diep raken zelfs.
Ze raken me zo diep dat ik het laagje bescherming rond mijn hart voel smelten en ik wel heel diep moet zuchten om niet in huilen uit te barsten. Er ligt een zee van tranen die er op een moment dus nog wel uitgehuild zal moeten worden, vrees ik.
Het zijn ook de reacties die me echt doen beseffen dat het wel eens foute boel kan zijn en dat het krijgen van zo’n boodschap heavy shit is, zeg maar.

Hoe kan het dan, zo vroeg ik me af, dat het op sommige momenten lijkt of het niet tot me doordringt? Dat ik m’n ding doe, werk, boodschappen doe en me druk kan maken om het avondeten? Het is echt een overlevingsmechanisme om staande te blijven.
Er gaan de laatste weken emoties door me heen als paniek, angst, hoop en geruststelling. De laatste 2 alleen al omdat het niet te doen is om 2,5 week lang paniek en angst te handelen, plus dat ik dat gewoon niet alle ruimte wil geven. Omdat je met paniek en angst niets opschiet en omdat geen mens dat natuurlijk volhoudt.
En daarbij: je moet eerst een diagnose hebben voordat je weet welke zorgen je je echt moet maken of juist niet.

De reacties van anderen maken me dus duidelijk dat (zoals het ook bij rouw werkt) er dát aan gevoel/emotie/enz. naar boven komt wat ik op dat moment kan handelen. Dat betekent dat ik gewoon m’n werk kan doen en dit een heerlijke afleiding is. Het betekent ook dat er momenten zijn dat ik tegen de muur opvlieg en mijn lijf duidelijk laat merken dat het echt een spannende tijd is doordat ik overal pijntjes heb.
Dus hoewel er aan de buitenkant niet zoveel te zien is aan me, gebeurt er van alles binnen in me.

De reacties van anderen stelt me ook gerust. Het zijn die reacties die me vertellen dat het helemaal niet raar is dat ik voel wat ik voel en dat het heftig is om hier doorheen te gaan. (Ik denk namelijk dat ik altijd alles moet kunnen enzo..)
En zo zie je maar weer dat ook ik maar een doodgewoon meisje ben.
Gelukkig maar…🙂

Posted in Jet

Even zeuren

Mag ik even zeuren?
En als dat mag, mag ik me dan ook even irriteren aan al die moeders die hun kinderen in een straal van 25 km om zich heen hebben wonen? Die lekker kunnen winkelen met ze, straks op de kleinkinderen passen en die kinderen gewoon gezellig kneuterig regelmatig zien en dan hop!, gaan die kinders weer naar hun eigen huis, zonder dat ze meteen een weekend blijven slapen en meteen weer terugvallen in hun oude patroon: ‘als we thuis zijn doen pa en ma álles voor ons’.

Laat het duidelijk zijn dat ik blij ben dat mijn kinderen hun vleugels uitslaan. Dat had ik als het prototype moederkloek 5 jaar terug nooit gedacht, maar ‘t is goed dat ze het ouderlijk nest verlaten.
Dus toen de oudste zoon richting het westen van het land vertrok was dat even slikken, maar ala, als je een beetje door rijdt, ben je daar in 7 kwartier.
Ongeveer gelijktijdig kwam de dochter op het onzalige idee om te gaan backpacken in Australië. ‘No way’, spraken haar vader en ik luid en duidelijk. Ze was nogal kwetsbaar en wij zagen haar never nooit meer terugkeren uit de Australische bush en kangoeroo velden. Haar enkelblessure gooide 2 jaar lang deze plannen in de boom, dus ze zat stevig waar ze zat: thuis. Maar inmiddels is de enkel fonkelnieuw en kan ze er bijna alles weer mee, dus ze sprak in het voorjaar haar lange wens uit: ‘Ik wil als au pair naar Amerika.’
‘Goddank, dat is geen Australië’, dacht deze moeder en natuurlijk gingen we akkoord want ze was tenslotte 23 (inmiddels 24 sinds vorige week).
Eind van het liedje is dat die Amerikanen een enorm overschot hebben aan au pairs die zich aanbieden en valt het niet mee om daar aan de bak te komen.
Afgelopen week was ze het zat en nu is ze bezig om zich over te laten plaatsen naar

jawel…..

Australië.

Ze riep nog naar me: ‘Je zegt toch altijd ‘Follow your heart, it knows the way?!’, waarop ik antwoordde: ‘Geen sprake van, dat is de quote van je tante Soof die dit soort onzinnige uitspraken rondbazuint waar mijn dochter bij is.🙂
Maar goed, daar vindt ze waarschijnlijk (zegt men) snel een gezin omdat er weinig au pairs zijn en veel families die een au pair zoeken.
Potverdorie.

En dan hebben we natuurlijk nog onze jongste zoon. Hij wist bij z’n geboorte al niet hoe snel hij mijn buik moest verlaten en die onafhankelijkheidsdrang heeft hij nog steeds. Hij studeerde reeds in Engeland en Spanje en woont en werkt nu in Berlijn. Ook niet, zeg maar, naast de deur voor een kopje koffie. En meneer moet nog 22 worden..

Echt, ik vind het prima dat mijn kinderen uitvliegen en hun droom volgen en ik weet dat ik ze niet aan ketens vast kan leggen om ze bij me te houden. Dat zou ik oprecht niet willen.
Maar ik vind er soms geen reet aan als ik bedenk dat straks al m’n kinderen heel ver weg wonen. Straks zijn we oud, bejaard en versleten en wonen alle kinderen eindeloos ver weg.
Ik gun het ze.
Maar er zijn momenten dat ik het niet altijd leuk hoef te vinden.

 

Posted in Jet

Te hooggevoelig

Afgelopen week was de diploma uitreiking van onze jongste zoon. Meneer is nu Bachelor of Commerce. Een mond vol ja. En zo was de avond op de hogeschool ook. In dit geval: een lijf vol.
Ik ging mee, al was het alleen al om zeker te weten dat ie z’n diploma kreeg en we daarmee al onze kinderen door de MBO en HBO studies hebben geloosd. Geen koters meer hier in huis die nog moeten leren, (lees: bakken met geld kosten).

Aan het beging van het programma kwamen de studenten met hoed en jas onder luide muziek van ‘Mission Impossible’ de zaal in gemarcheerd. En dan bedoel ik dus: LUIDE MUZIEK die zeker een minuut of 10 duurde want degene die voorop liep nam de verkeerde afslag in de zaal waardoor ze nog een rondje moesten lopen. Pfffft….
Nou goed. Het hele programma werd afgedraaid en de zoon ondertekende z’n diploma. Toen was ik nog blij…
Na afloop wéér luide muziek en dit keer hadden ze het deuntje ‘Mission Accomplished’ uit de kast getrokken, wat je altijd schijnt te horen als James Bond weer een klusje heeft geklaard en met twee rondborstige dames het filmtoneel verlaat. En vooruit, om het feestgevoel nog wat te verhogen startte de docent de helse herrie nog een keer waarna we ons naar de kantine begaven voor een hapje en een drankje. Daar was het een lawaai van jewelste en ik wenste te verdwijnen in duisternis en stilte.

De volgende dag: migraine.
Terwijl ik de hele dag scheel uit m’n ogen heb gekeken en me wankelend naar bedtijd heb gesleept, werd mij weer eens pijnlijk duidelijk wat hoogsensitiviteit met een mens kan doen. En ik ben, weet ik inmiddels, zo’n beetje het hoogste level van hoogsensitief.
Ik word letterlijk ziek van harde geluiden, grote groepen mensen die allemaal praten, drukte om me heen en noem het maar op. En ik kan je verzekeren: dat is op sommige momenten echt heel vervelend.

Gelukkig heb ik ook de voordelen van hsp kunnen ontdekken die ik op een mooie manier in m’n werk gebruik. Ik voel vaak precies aan hoe een cliënt erbij zit en op welk moment er iets gebeurt bij hem/haar. Dan is het mooi om dit te verwoorden zodat de ander hier iets mee kan doen.
Er zitten dus ook gelukkig goede kanten aan hoogsensitiviteit.
Maar afgelopen week was ik echt weer even verdrietig dat het me dus ook zó ziek kan maken..

e33bb9290e49ce9fdeb7c969eb252062

Posted in Jet

Verandering

Al een poosje hinkte ik op 2 gedachten.
1. Wil ik nog wel verder bloggen en op welke manier?
2. Hoe houd ik een balans tussen de blogs die over luchtige zaken (maar mij steeds minder boeien) en psychologische processen gaan?

Nu sinds kort er af en toe een blog van mij op ‘Hoe vrouwen denken’ verschijnt, merk ik dat het beter is, de meer serieuze blogs bij elkaar te plaatsen. Maar het zit me nog niet helemaal lekker dat ik daar dan onder een pseudoniem schrijf. Net of ik me met deze onderwerpen nog wil verschuilen achter iets wat veilig lijkt, terwijl dat niet meer nodig is. Dat pseudoniem gebruik ik al jaren na een aanvaring járen terug die soortgelijk was aan dat wat tweelingzus Zara laatst aan haar fiets had hangen.
Afijn. Als ik op HVD blijf, verander ik dat nog wel. Komt tijd komt raad.

Maar dat betekent dus dat jullie me de komende tijd vooral kunnen vinden op http://www.praktijkmapenzi.wordpress.com
Voorlopig met oude blogjes die ik weer van dit blog geplukt heb maar die zoveel reacties geven dat ik ze ook daar de moeite waard vind. Wil je me blijven volgen? Volg dan dat blog van me, zou ik zeggen.

En voor hier geldt: wie weet tot ziens!

Posted in Jet

Iets overhebben voor een ander

De kreet ‘Je moet iets overhebben voor een ander,’ is voor velen van ons herkenbaar. Het is er vaak al met de paplepel ingegoten dat het ‘zaliger te geven is dan te ontvangen.’ En wat zijn we gaan doen? Geven, geven en nog eens geven.
Geven aan onze ouders om (onbewust) erkenning te krijgen en gezien te worden. Geven aan onze vriendjes en vriendinnetjes op school om erbij te horen. Geven aan familie of vrienden, kinderen in de vorm van tijd, energie, geld en noem maar op.
We hollen van huis naar ons werk, naar de winkel, naar onze ouders, kinderen, familie, kerk, hobby’s, verplichtingen en vallen ‘s avonds amechtig achterover in bed.

Goed zo. Ga vooral zo door en maak kennis met een burnout.
Been there, done that.
En toen waren de meeste mensen/dingen/verplichtingen waar ik al die jaren trouw als een hondje achteraan was gerend, plots in geen velden of wegen meer te vinden.

Maar maak je geen zorgen: ik leerde ook veel.
Zo bleef vooral ‘Je kunt pas iets voor een ander over-hebben, als je eerst genoeg aan jezelf gegeven hebt’ op een heerlijke manier hangen. Het woord zegt het al, we hebben het alleen al die jaren verkeerd gelezen: over hebben.
Wanneer je maar geeft en geeft en geeft kom je er achter dat er niets is overgebleven om aan jezelf te geven. Je mag éérst aan jezelf geven. Wanneer je dan nog ‘over’ hebt, mag je dat aan anderen gaan geven.
En hier komt het ‘invloed hebben op’ weer terug. Je kunt geen invloed uitoefenen op wat anderen aan jou zouden moeten geven. Je hebt wel invloed op wat je aan jezelf geeft en wat je aan anderen geeft.
Iets over-hebben voor een ander. Maar pas als je eerst genoeg aan jezelf geeft dus.